We leven met 17 miljoen mensen in een heel klein landje. Binnen dit kleine landje wonen 8,2 miljoen mensen op slechts 15% van het grondgebied. En al die mensen moeten recreëren in de beperkte natuurgebieden die de randstad telt. Nou zijn er veel manieren om van de natuur te genieten, maar die gaan helaas niet altijd samen.
Gisteren liep ik met mijn hond in het losloopgebied van het Bentwoud. Een omheind stuk bos waar de viervoeters helemaal vrij kunnen rennen, snuffelen en spelen. Je wordt als gebruiker voor de voeten gelopen door vreemde honden, besnuffeld, besmeurd en besprongen maar iedereen heeft hier vrede mee. Het is een logisch gevolg van onze bewuste keuze om in dit functionele stukje Bentwoud te gaan wandelen. We passen ons aan en accommoderen naar functie van dit gebied. Voor hondenbezitters en hun dieren hemels. Objectief beschouwd, zou hetzelfde (honden-)gedrag buiten deze zone pure overlast zijn voor andere gebruikers. Als je geen honden bezit en er geen affiniteit mee hebt is het idee van tientallen loslopende honden een verschrikking. Er is voor deze specifieke groep buitenrecreanten daarom een speciale faciliteit ingericht waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Daarmee kan je redelijkerwijs verwachten dat alle hondenbezitters buiten dit gebied hun gedrag op andere gebruikers aanpassen.
Het gevoel van overlast en daaropvolgende confrontaties is dus een gevolg van verschillende belevingen, verwachtingen en eisen aan buitenrecreatie: wandelaars die last hebben van overstekende paarden, vogelaars die last hebben van spelende kinderen, ruiters die last hebben van overenthousiaste honden, etc. .
Het voorbeeld met de honden, biedt een rechtstreekse vergelijking met mountainbikers. Getuige het aantal mountainbikers in het Bentwoud, is er in omliggende gemeenten een duidelijke maatschappelijke behoefte. Bij het gebrek aan faciliteiten worden de paden gedeeld. De grenzen van wat acceptabel is en wat niet worden naar eer en geweten geïnterpreteerd maar niet altijd door iedereen gedeeld. Frictie met andere gebruikers is onvermijdelijk. De schuld wordt steevast en met willekeur bij de mountainbiker neergelegd. Het is echter niet het doel van de mountainbiker om overlast te veroorzaken. Het is een spijtig maar logisch gevolg van een maatschappelijke behoefte die op dit moment niet gefaciliteerd wordt. Door deze groep te negeren gaat het probleem niet weg. De mountainbiker wil ook liever een spannende en uitdagende singletrack door de bossen die alle niveaus kan bedienen en waar andere gebruikers en vice versa niet gehinderd worden.
Een wandelaar of asfaltfietser heeft eindeloos keuze om te recreëren in een stuk natuur naar keuze. Voor de Mountainbiker gaat deze vlieger helaas niet op. De vicieuze cirkel is dat als er geen faciliteiten zijn, zij faciliteiten moeten delen, andere gebruikers dit als overlast ervaren, het imago van de mountainbikers schade oploopt en het realiseren van faciliteiten bemoeilijkt wordt.
De oplossing ligt echter voor de hand. Het scheiden en accommoderen van de behoeften: Wandelpaden voor de wandelaars, fietspaden voor de fietsers, paardentrails voor de ruiters en een losloopgebied voor honden en hun bezitters. In het Bentwoud is hier prima in voorzien en je kan daardoor van gebruikers die te gast zijn in een ander deel van het bos aanspreken op hun rechten, plichten en verantwoordelijkheden. In veel recreatiegebieden is de overlast van mountainbikers opgelost met de aanleg van goede faciliteiten. Het is een bewezen effectieve oplossing.
Wij zijn van mening dat het tijd is om in het Bentwoud ook de mountainbiker tot hun recht te laten met een veelzijdige singletrack en zo de confrontaties uit te bannen, die zich nu voordoen. Er zijn talloze voorbeelden en onderzoeken, waaruit het succes van deze aanpak blijkt.
Erik Kuijt van de NTFU legt uit wat een proactieve aanpak oplevert:
MTB Bentwoud-Hildamroute 